Onderwijs
Zorg en de mythe van onafhankelijkheid
Op weg naar onafhankelijkheid schommelen kinderen tussen zich groot en klein voelen. De ene dag doen ze alsof ze machtige superhelden zijn die de wereld redden, en de volgende dag worden ze hulpeloze kittens die opgerold op de schoot van hun leraar liggen. Het is opwindend om op te groeien, maar het is ook verwarrend en een beetje eng. Kinderen uiten hun ambivalentie door ons naar zich toe te trekken en ons vervolgens weg te duwen. We zijn allemaal getuige geweest van de vastberadenheid van een peuter die zegt: "Ik doe het alleen", en het is gemakkelijk om aan te nemen dat wanneer deze autonomie zo brutaal wordt uitgedrukt, het kind op weg is naar zelfvoorziening. Maar onafhankelijkheid is een lastig concept, en in de volgende groeispurt wordt het kind aanhankelijk en angstig, en we vragen ons af: gaat het kind achteruit? Waarom is het voor hen een machtsstrijd geworden om zich aan te kleden? Waarom hebben ze nog steeds mijn zorg nodig? Als ik dit kwispelende gedrag bij kinderen zie,
